محاسبه‌گر نسبت‌های مالی شرکت ۱۴۰۵

بستگی به صنعت دارد. برای صنایع با دارایی ثابت (تولید، ساختمان) نسبت ۱ تا ۲ رایج است. برای خدمات و نرم‌افزار، نسبت زیر ۰٫۵ معمولاً سالم‌تر است. عدد بیش از ۲ یعنی شرکت بیشتر از سرمایهٔ خودش بدهکار است — این یعنی در نوسان، سود سهام‌داران اول از بین می‌رود. اما صنعت خودتان باید مرجع باشد، نه یک عدد ثابت.

ROE بازده سرمایهٔ سهامداران است — سود تقسیم‌شده بر سرمایهٔ خودشان. ROA بازده کل دارایی است — از سرمایهٔ سهامدار و وام‌گیرنده با هم. ROE معمولاً بالاتر است چون مخرجش کوچک‌تر است. اگر ROE خیلی بالاتر باشد، معمولاً به این دلیل است که بدهی زیاد دارید.

چون نسبت جاری به دارایی جاری و بدهی جاری نیاز دارد — یعنی تفکیک دارایی‌ها به نقد و موجودی و دریافتی در یک طرف، و بدهی‌های کوتاه‌مدت در طرف دیگر. ورودی این ابزار تفکیکی نمی‌کند. ساختن عدد با فرمول غلط بدتر از نبودِ عدد است، چون کاربر نمی‌داند چرا به آن اعتماد کند.

باز هم صنعت. خرده‌فروشی معمولاً حاشیهٔ ۲ تا ۵ درصد دارد و نرم‌افزار ۷۰ درصد و بالاتر. اما حاشیهٔ خالص بدون توجه به سرعت گردش بی‌معناست: یک خرده‌فروش با حاشیهٔ ۳ درصد و گردش بالا می‌تواند سود مطلق بیشتری از یک شرکت با حاشیهٔ ۵۰ درصد داشته باشد.

یعنی بعد از فروش، پول دیرتر به حساب شما می‌آید. روزهای وصول بالا یعنی سرمایه در حساب دریافتی گیر می‌کند — یعنی برای هر فروش باید پول بیشتری از جیبتان بگذارید. اگر روزهای وصول شما از روزهای پرداخت به تأمین‌کننده بیشتر باشد، یعنی پول در زنجیرهٔ شما گیر می‌کند.

اول ورودی‌ها را دوباره بررسی کنید. معمولاً یکی از این سه است: سود خالص را اشتباه وارد کرده‌اید (سود قبل از مالیات به‌جای بعد)، یا سرمایه را با سرمایهٔ اولیه اشتباه گرفته‌اید، یا دورهٔ یکسانی را برای صورت‌های مالی انتخاب نکرده‌اید. تا وقتی این حل نشده، نسبت‌های بعدی معنا ندارند.

نه، و این عمدی است. این ابزار هیچ معیار صنعتی یا نرخ رسمی نمی‌دهد چون داده‌ای برایش ندارد. نسبت‌ها را حساب می‌کند و قضاوت را به شما می‌سپارد — چون قضاوت بدون دانستن صنعت، حدس است. مرجع درست، صورت‌های مالی سال‌های قبلی شرکت خودتان و میانگین صنعتی است که از منابع رسمی صنعت می‌گیرید.